Wolter

     Właściwie François Marie Arouet. Żył w latach 1694 - 1778. Był pisarzem, filozofem, historykiem, członkiem Akademii Francuskiej oraz czołową postacią epoki, prawdziwym "mózgiem oświecenia francuskiego".

    Uczył się w kolegium jezuickim i studiował prawo. Od 1746 roku pełnił funkcję królewskiego historiografa. Wcześnie zaczął pisać, dużo publikował, zaś śmiałość poglądów i złośliwy język przysporzyły mu tak sławy, jak i kłopotów. Wolter krytykował tak religię, jak i kościół wskazując, że stoją one na drodze do szczęścia człowieka. Atakował ciemnotę i zabobon oraz irracjonalne podejście do zjawisk przyrodniczych. Został uwięziony w Bastylii, a następnie skazany na wygnanie do Anglii. Prześladowany przez władzę świecką i kościół, wiele lat spędził poza krajem, m.in. przebywał na dworach Stanisława Leszczyńskiego w Lunéville w Lotaryngii i króla Prus Fryderyka II w Poczdamie (lata 1750-53), a potem Genewie. Po powrocie do Francji w roku 1758 kupił posiadłość w Ferney, na granicy francusko-szwajcarskiej i tam osiadł, czyniąc z tego miasteczka ośrodek życia intelektualnego znany w całej Europie.  Na 4 miesiące przed śmiercią wrócił do Paryża. Umarł w aureoli chwały.

    Od roku 1759 olbrzymie sukcesy święcił "Kandyd", ścigany jednak urzędowo w Genewie i Paryżu.

    Twórczość Woltera jest bogata i różnorodna. Obejmuje epopeje, poematy, tragedie, dzieła historyczne, publicystykę - w tym np. "Traktat o tolerancji", wiersze okolicznościowe, kilkanaście powiastek filozoficznych  - w tym np. "Tak się toczy światek", "Prostaczek", "Zadig, czyli los", "Mikromegas", liczne hasła do "Wielkiej Encyklopedii Francuskiej", "Słownik filozoficzny".

    Wolter prowadził również bogatą korespondencję. Pozostawił ponad 10 000 listów.