Maria Dunin-Kozicka

    Maria Dunin-Kozicka z domu Izbicka, to polska powieściopisarka i nowelistka.

    Żyła w latach 1877 - 1948.

    Była córką zesłańca - Aleksandra Izbickiego, lekarza zesłanego po 1863 roku do Rosji, i Marii z IwańskichUrodziła się w Odessie, a a po ślubie zamieszkała w majątku Lemieszówka w powiecie taraszczańskim na dzisiejszej Ukrainie. 

    Kształciła się w Krakowie na pensji i na Wyższych Kursach Żeńskich Adriana Baranieckiego. 

    Razem z mężem brała udział w pracach Rady Okręgowej Polskich Stowarzyszeń Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 roku była zmuszona przenieść się do Kijowa, a po aresztowaniu męża i jego deportacji, wyjechała wraz z córką do Odessy, a następnie do Warszawy. Tutaj też miał miejsce jej debiut literacki (opowiadanie pt. "Jak panna Lala wyszła za mąż" zamieszone w "Świecie Kobiecym", rok 1924). W następnych latach publikowała krótkie opowiadania m.in. w "Słowie Polskim" i "Piaście". Od roku 1925 rozwijała twórczość powieściopisarską. Niestety po upadku powstania warszawskiego znowu musiała się przenosić. Tym razem do Krakowa, gdzie mieszkała aż do śmierci. 

    Jej znane powieści to: "Burza od Wschodu", "Rok 1917", "Dziedzice myśli" oraz cykl "Ania z Lechickich Pól"


Komentarze

popularne posty

Ågot Gjems Selmer

Roald Dahl

Eugenie Marlitt

W. M. Thackeray

Tanaka i Honda