Maria Dunin-Kozicka
Maria Dunin-Kozicka z domu Izbicka, to polska powieściopisarka i nowelistka.
Żyła w latach 1877 - 1948.
Była córką zesłańca - Aleksandra Izbickiego, lekarza zesłanego po 1863 roku do Rosji, i Marii z Iwańskich. Urodziła się w Odessie, a a po ślubie zamieszkała w majątku Lemieszówka w powiecie taraszczańskim na dzisiejszej Ukrainie.
Kształciła się w Krakowie na pensji i na Wyższych Kursach Żeńskich Adriana Baranieckiego.
Razem z mężem brała udział w pracach Rady Okręgowej Polskich Stowarzyszeń Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 roku była zmuszona przenieść się do Kijowa, a po aresztowaniu męża i jego deportacji, wyjechała wraz z córką do Odessy, a następnie do Warszawy. Tutaj też miał miejsce jej debiut literacki (opowiadanie pt. "Jak panna Lala wyszła za mąż" zamieszone w "Świecie Kobiecym", rok 1924). W następnych latach publikowała krótkie opowiadania m.in. w "Słowie Polskim" i "Piaście". Od roku 1925 rozwijała twórczość powieściopisarską. Niestety po upadku powstania warszawskiego znowu musiała się przenosić. Tym razem do Krakowa, gdzie mieszkała aż do śmierci.
Jej znane powieści to: "Burza od Wschodu", "Rok 1917", "Dziedzice myśli" oraz cykl "Ania z Lechickich Pól"

Komentarze
Prześlij komentarz