kartka z historii

Żył w latach 1871 - 1922. Pisarz francuski, uważany za mistrza prozy psychologicznej oraz twórcę dzieł, które wytyczyły nowe drogi rozwoju powieści.     Urodził się w zamożnej rodzinie lekarza. Od dziecka żył wręcz w cieplarnianych warunkach, które rekompensowały mu cierpienia związane z wykrytą astmą. Jednocześnie te same warunki przyczyniły się do ukształtowania jego nazbyt delikatnej, nadwrażliwej natury.      Z wyjątkiem studiów na kierunku prawo i nauki polityczne, cała młodość upłynęła artyście na wykwintnym życiu towarzyskim. Odwiedzał salony, muzea, sale koncertowe, a także restauracje i plaże w modnych kurortach. W wieku 35 lat zerwał z salonowym trybem życia i, częściowo zmuszony przez chorobę, zamknął się w mieszkaniu i poświęcił pisaniu. Stworzył ogromne dzieło pod ogólnym tytułem "W poszukiwaniu straconego czasu". Pierwszy tom - "W stronę Swanna" -  nie został dostrzeżony przez krytykę, za to drugi - "W cieniu zakwitających dziewcząt"...

Jego prawdziwe nazwisko to Wilhelm Apolinary Kostrowicki. Żył w latach 1880 - 1918. To francuski poeta, pisarz i teoretyk sztuki, a także prekursor awangardowych prądów artystycznych, tj. dadaizmu, kubizmu i surrealizmu.     Urodził się w Rzymie. Jego matka była polską arystokratką, zaś ojciec Włochem. Młody pisarz uczył się w liceum na Lazurowym Wybrzeżu, pracował jako nauczyciel domowy w niemieckich posiadłościach francuskiej rodziny, a potem osiadł w Paryżu i dołączył do środowiska artystów. Zaprzyjaźnił się z m.in. Picassem, któremu nawet kilkakrotnie pozował.      To właśnie Apollinaire ukuł termin "surrealizm". Głosił konieczność tworzenia nowego języka sztuki oraz wyzwolenia wyobraźni. Lansował sztukę afrykańską. Nowa twórczość miała wyrażać ducha nowej epoki oraz prezentować oblicze szybko się zmieniającego świata. Z biegiem czasu zmieniały się także poglądy samego artysty na temat kształtu nowej epoki.     Często bywał zakochany, ale...

Żył w latach 1888 - 1965. To poeta, dramaturg, eseista i myśliciel anglo-amerykański.      Urodził się w USA, gdzie jego angielscy przodkowie osiedlili się w XVII wieku. Po studiach na Uniwersytecie Harvarda, gdzie poznawał grekę, łacinę, filozofię starożytną i współczesną oraz literaturę angielską i francuską, wyjechał do Europy. W Paryżu słuchał wykładów Bergsona, a w Londynie zyskał po raz pierwszy swymi utworami uznanie świata literatury.     W 1915 roku na stałe osiadł w Wielkiej Brytanii. 12 lat później przyjął brytyjskie obywatelstwo.     Już pierwsze utwory przyniosły mu miano nowatora poezji anglojęzycznej. Zrezygnował z subiektywizmu w wyrażaniu uczuć. W sztuce domagał się ładu, a w literaturze powściągliwości, aluzyjności oraz dialogu z wielkimi dziełami przeszłości. Światową sławę przyniosła mu wydana w 1922 roku "Jałowa ziemia" - najgłośniejszy poemat XX wieku.      Inną jego słynną powieścią jest wydany w 1935 rok...