Oscar Wilde

    Oscar Wilde, a w zasadzie Oscar Fingal O’Flahertie Wills Wilde, to irlandzki poeta, prozaik, dramatopisarz i filolog klasyczny. 

    Żył w latach 1854 - 1900.

    Oscar był synem znanego chirurga, okulisty i laryngologa sir Williama Wilde oraz lady Jane Wilde - poetki, która prowadziła jeden z najznamienitszych salonów literackich Dublina. Ponadto kobieta zajmowała się też tłumaczeniem literatury niemieckiej. Była również zaangażowana w ruch polityczny Młoda Irlandia, gdzie publikowała tam pod pseudonimem Speranza.

    Studiując w Oksfordzie zasłynął ze swojego ekstrawaganckiego stylu. Nosił długie włosy, drwił z "męskich" zawodów sportowych, a swoje pokoje przystrajał pawimi piórami, kwiatami, porcelaną i innymi bibelotami. W tym też okresie stał się przedstawicielem estetyzmu, który głosił hasło „sztuka dla sztuki”. I jak z jednej strony jego poglądy oraz postawa były wyszydzane, tak z drugiej podziwiane na tyle, że z czasem stał się bywalcem salonów oraz arbitrem w sprawach sztuki. W roku 1878 zdobył nawet swój pierwszy laur poetycki za wiersz "Ravenna".

    W roku 1882 pojechał z cyklem wykładów do Stanów Zjednoczonych. Z kolei w latach 1887-89 pracował jako dziennikarz w Pall Mall Gazette, a następnie był wydawcą Woman’s World. W tym też okresie napisał "Szczęśliwego księcia i inne opowiadania" oraz powieść "Portret Doriana Graya". Następnie, niemal co rok publikował satyryczne komedie. 

    Jego wybitne dzieła to bez wątpienia: "Wachlarz lady Windermere", "Kobieta bez znaczenia", "Mąż idealny", "Bądźmy poważni na serio". Inne jego znane dzieła to: "Dom w granatowym gaju", "Zbrodnia lorda Artura Savile’a i inne opowiadania", "Salome".

    Wprawdzie Wilde ożenił się z Constance Lloyd i miał z nią dwoje dzieci, to jednak był osobą biseksualną. Jednym z jego kochanków był Robert Ross, który był także jego oddanym przyjacielem. Innym kochankiem z kolei był lord Alfred Douglas, którego nazywał „Bosie”.

    W kwietniu 1895 roku został aresztowany i oskarżony o kontakty homoseksualne, które w tamtych czasach były karalne w Wielkiej Brytanii. Sąd skazał go na 2 lata ciężkich robót. Podczas pobytu w więzieniu napisał "De Profundis" - zawierający 30 tysięcy słów autobiograficzny list-monolog zaadresowany do Douglasa. W wersji ocenzurowanej został opublikowany w 1905 roku, zaś w całości w roku 1949. 

    Pisarz w więzieniu podupadł na zdrowiu. Znacznemu pogorszeniu uległ także jego stan finansowy, dlatego też pod przybranym nazwiskiem Sebastian Melmoth wyjechał na kontynent i tam spędził ostatnie lata życia. W tym okresie opublikował słynny poemat "Ballada o więzieniu w Reading".  Zmarł w marnym paryskim hoteliku „Hotel d’Alsace” z powodu zapalenia opon mózgowych.

 

Komentarze

popularne posty

Ian Fleming

Aleksander Puszkin

Tamara Łempicka

Merian C. Cooper

Shirley Jackson